Verslag van het fietsfeest van 9-12 juni 2026

Het fietsfeest 2026 ( voorheen “de fietsvakantie”) is een jubileumeditie, de 15 de sinds de lancering door Raoul Lamens.

Om met een propere Lei te beginnen werd gekozenvoor onze schilderachtige Leiestreek.

Sint-Martens-Latem, een van de rijkste en zeker duurste gemeenten van Vlaanderen, is ook een van de mooiste, onder meer dankzij haar ligging aan de meanderende rivier de Leie.

Het unieke landschap langs de Leie oefende lange tijd grote aantrekkingskracht uit op kunstenaars, vooral schilders, die hier in de eerste helft van de 20^ste eeuw, een echte kolonie vormden.

De Leiestreek kende verschillende Latemse scholen, met symbolisten als Gustave Van de Woestijne en Valerius De Saedeleer, impressionisten als Leon De Smet, Emile Claus en Jenny Montigny, daarna expressionisten als Gustave De Smet, Frits Van den Berghe  en Constant Permeke en tot slot de postexpressionist Roger Raveel.

Jan en Luc vonden al snel de ideale uitvalsbasis voor deze editie in de De Auberge du Pêcheur: een unieke ligging en een gerenommeerde keuken, de ideale ingrediënten voor een geslaagde fietsvakantie voor de KAVA Senioren.

Twee hoogtepunten tijdens deze fietstochten:

• de lunch in ‘t Oud Sashuis te Astene, , waar we ontvangen werden door sasmeester-museumdirecteur en stand-up comedian Wim, met op het menu: boterhammetjes à volonté met naar keuze: rillettes, paté, geitekaas hoofdvlees of kaas en een Schobiak ( het huisbier)

• De unieke beleving in de bidkapel Maria-Hulp-der-Christenen te Machelen- aan-de-Leie waar het werk van Roger Raveel “ De Religie van het leven” uit 1993 ons op meesterlijke wijze werd vertaald door een excentrieke gids.

Pauls bespiegelingen

Het was voor mij even zoeken naar de draad. De (rode?) draad die doorheen deze 3-daagse veldtocht liep.

Wanneer ik onderweg op een bordje las: “Starten met een schone Leie”, wist ik plots wat de Leiedraad zou zijn.

Dat de regen weer met bakken uit de hemel zou vallen, volgens verschillende weersites, was gelukkig een schromelijke overdrijving. We kenden onze dagelijkse regenvlagen, maar de waterdichte regenkledij die ik mij nog ter elfder ure had aangeschaft, heeft amper zijn kwaliteiten moeten bewijzen.

Rijden door de Leiestreek op onze elektrische fietsen (er waren enkele uitzonderingen) was weer een streling voor al onze zintuigen.

Onze neuzen stonden allemaal in dezelfde richting wanneer we door eindeloze lindelanen reden, of waren het lindebloesembomenlanen? Ook de bloeiende ligusterhagen lieten zich graag ruiken. Er waren evenwel geur intermezzo’s met passerende vuilniskarren, rioolruimers en varkensstallen, maar daarna was het weer allemaal bosgeur en zonneschijn.

Onze ogen werden gestreeld door imposante bordeauxrode beukendreven, maar het toppunt van rood, boden ons de kwistig uitgezaaide klaprozen. Sommige fietsers raakten daardoor de pedalen kwijt, het werd helemaal rood voor hun ogen. Toch werd, tijdens het bezoek aan een extravagante kapel, beweerd dat het mooiste rood, het bloed was van Roger Raveel.

Zelfs onze oren werden verwend, zeker door de vele flierefluiters, die in de bomen, in de velden en in het riet, de schoonheid van de lente bezongen. Natuurlijk hoorden we ook meer eentonige muziek, afkomstig van bosmaaiers, dakdekkers en het ritmisch getrommel van regendruppels op parasols waaronder we van onze lunch of ons pintje zaten te genieten.

Om deze zintuigenorgie compleet te maken, konden we ’s avonds proeven van de smaakpapillen-beroerende-maaltijden in de Auberge du Pêcheur, ons hotel aan de stroom, in dit geval aan de rivier de Leie.

Voor al deze gulle geschenken zijn wij Jan, Luc en Lieve zeer dankbaar, want de organisatie was weer tot in de pintjes verzorgd. Alles liep van een Leien dakje.

Ook een dankjewel aan alle deelnemers voor hun discipline, hun enthousiasme en hun uitbundige vriendschap. Graag tot volgend jaar.

        

  Paul De Keyzer